Grootste joint ooit - in Borger

Knap hoor, maar zo'n enorme joint is natuurlijk wel volmaakt onrookbaar.

VW-chef ergert zich aan de feiten

"Mich ärgert das maßlos"

Eerder schreef ik over de DHL Streetscooter, een volledig elektrische bedrijfsauto die pakjesbezorger DHL zelf produceert omdat de oude, gevestigde auto-industrie niet van de fossiele rotonde kan komen. DHL heeft er al duizend van in gebruik genomen en gaat vanaf 2017 nog tienduizend(!) stuks per jaar de weg op sturen. Daarbij gaat DHL de Streetscooter nu ook leveren aan anderen, aan wie 'm maar wil hebben. Omdat het kan en omdat niemand anders het doet. Een beetje hetzelfde als wat Tesla al een paar jaar doet, zeg maar.

Nu heeft de tamelijk nieuwe chef van het 'geplaagde' VW, Matthias Müller, daarop in het openbaar gereageerd. Niet in de zin van 'we hadden eigenlijk veel eerder zelf daadwerkelijk innovatieve producten op de markt moeten brengen'. Nee, Müller ergert zich aan wat (voormalige?) VW-klant DHL doet. Hij vraagt zich hardop tegen journalisten af waarom DHL niet 'gewoon' weer voor z'n auto's bij VW is gekomen. Dat is immers de norm, zo is het altijd gegaan, dus waarom is het nu niet ook zo gegaan?
Gelukkig laat-ie het niet bij klagen alleen, hij heeft ook z'n bedrijfswagen-onderchef Eckhard Scholz opdracht gegeven om contact op te nemen met DHL, om te bekijken of er niet toch iets samen met DHL te regelen valt. Met andere woorden: of er niet wat te redden valt.

Openbare reactie van DHL: "natuurlijk hebben we hierover in het verleden al met VW gepraat, maar die kon of wilde niet leveren wat we wilden hebben. Dus daarom maken we het nu maar zelf".

Tsja.

Volkswagen was (en is) een autoproducent zoals bijna alle andere. Decennialang hebben ze niets anders gedaan dan uitsluitend oude wijn in nieuwe zakken verkopen, zo min mogelijk investeren in innovatie (met het oog op lange termijn) en zo veel mogelijk streven naar winstmaximalisatie. Dit alles ten behoeve van de aandeelhouders, die alleen maar zo veel mogelijk dividend op korte termijn willen zien. Ondertussen luidkeels klagen over overheden die het de auto-industrie zo moeilijk maakten met milieu-eisen, bedoeld om het aantal doden als gevolg van luchtverontreiniging ietwat binnen de perken te houden. Maar ook absoluut niet meer doen dan nodig is om aan die eisen te voldoen, of ronduit frauderen om slechts de indruk te wekken dat je eraan voldoet. Met alle gevolgen van dien. Bijna niemand kwam op het idee om het over een heel andere, innovatieve boeg te gooien. Ze bleven allemaal wanhopig proberen om met de bestaande, eeuwenoude techniek, tegen steeds hogere kosten te voldoen aan de opdrachten die overheden ze (indirect) gaven. Bijna alsof ze ambtenaren waren...

En dan blijkt ineens dat een belangrijke klant je ouwe meuk niet meer hoeft. En dat die klant z'n rekensommetjes maakt en tot de conclusie komt dat het uit kan om de auto's die hij wil hebben dan maar zelf te maken. En dat-ie ze meteen ook wel aan anderen kan verkopen - dat scheelt weer in de kosten. Is me dat schrikken!

Hoe kortzichtig en arrogant moet je als Volkswagen-bons wel niet zijn om naar het voor jou onwenselijke gedrag van je klant te wijzen, je daaraan publiekelijk te ergeren en niet in te zien dat je het toch echt over jezelf hebt afgeroepen? Dat je je eigenlijk te pletter moet schamen dat je het zo ver hebt laten komen.

De komende tien jaar zullen er in autoland meer veranderingen zijn dan we in de afgelopen eeuw hebben gezien. Dat vereist een grote ommezwaai, een paradigmaverschuiving bij de grote autoproducenten, die tot dusverre helemaal niet gewend waren aan veranderingen.
Het is vijf voor twaalf, maar Matthias Müller lijkt het nog niet echt door te hebben. Hij zit nog vast in oude paradigma's ("zo doen wij dat nou eenmaal") en ergert zich eraan dat de werkelijkheid inmiddels anders is. Het wordt een interessant decennium.

Wat Tesla kan, kan DHL ook

Nog even, dan zijn we verlost van het geronk en de dieseldampen van bezorgbusjes. In de stad waar ik werk kom ik de laatste tijd namelijk steeds meer elektrische auto’s van DHL tegen. Ze heten Streetscooter en DHL schroeft ze noodgedwongen helemaal zelf in elkaar, omdat de auto-industrie anno 2016 maar niet van de fossiele rotonde kan komen en kennelijk niets bruikbaars kan of wil leveren op dit vlak.

Vandaag stopte er zo’n Streetscooter vlak voor m’n neus en had ik de kans om de bestuurder ervan aan te spreken. Ik vroeg ‘m of hij blij werd van z’n elektrische gereedschap. Hij zette z’n voet ongegeneerd op de voorbumper en vertelde me dat het best wel een geschikt ding was. Ruimte zat voor pakjes, makkelijk toegankelijk, vlot genoeg, niks mis mee. Het bereik van 70 kilometer was ruim voldoende voor z’n dagelijkse rit van gemiddeld 40 km. Het enige nadeel was dat fietsers ‘m vaak niet hoorden aankomen, omdat ze er nog vanuit gaan dat alle auto’s herrie maken. We waren het erover eens dat het een kwestie van tijd is voordat fietsers doorhebben dat de wereld ook wat dat betreft verandert.

De fossiele auto-industrie, die al zo’n honderdtwintig jaar niet veel meer doet dan steeds maar weer oude wijn in nieuwe zakken verkopen, is enorm lethargisch. Ze hebben zich in 2012 laten overvallen door Tesla en zijn zich werkelijk te pletter geschrokken toen Tesla eerder dit jaar pardoes zo’n 400.000 reserveringen à 1.000 euro per stuk kreeg voor een auto waarvan nog niet eens echt prototypes bestaan. Mogelijk dat dat DHL heeft geïnspireerd om er ook eens een schop tegenaan te geven, want het bedrijf gaat z'n Streetscooter in 2017 ook zelf op de markt brengen. Voor elke koerier, loodgieter, pizzabezorger of andere busjesrijder die er maar brood in ziet. Ik hoop van harte dat zowel DHL als de kopers van de Streetscooter er erg succesvol mee zullen zijn.

Weg=pech is weg

Meta-pech

"Een slappe Konsalik, alstublieft"

Voor de helft....


Gezien bij de Boekenboer op Terschelling.

Gatverdamme

Ard van der Tuuk, Gedeputeerde in de provincie Drenthe, legt zijn functie neer. Hij was kennelijk nogal populair (in 2014 zelfs politicus van het jaar), dus is zijn vertrek nieuwswaardig - althans in Drenthe.

Maar dan die kop*:

"Wij zijn gewend om het hier met elkaar te doen".

Toen ik het las had ik net een flinke slok thee genomen. Het was nog reuze lastig om de laptop weer helemaal schoon te krijgen.

Ja, ik weet heus wel dat ik zelf verantwoordelijk ben voor wat er in mijn zieke hoofd gebeurt, maar toen ik het citaat aan m'n vrouw liet zien riep ze meteen "gatverdamme!". Het gebeurt dus niet alleen in mijn hoofd.

Laat ik verder maar niet uitweiden over hoezeer m'n fantasie op de loop gaat met wat ze in het provinciaal bestuur van Drenthe allemaal met elkaar zouden kunnen doen. Nee, laat ik me inhouden. Dit is een blog voor alle leeftijden.

*Ik bedoel de kop van het artikel - niet dat blijmoedige ouderlingenhoofd.

ING: manus manum lavat

Bijna een jaar geleden blogde ik over de arrogante, autistische bestuurscultuur bij ING Bank, en dat ik daar als klant na veertig jaar niks meer mee te maken wilde hebben. Inmiddels ben ik vertrokken naar een bank die niet aan bonussen doet en ook overigens wat integerder in het leven staat dan de gemiddelde financiële dienstverlener. Dat was overigens een tamelijk pijnloze exercitie, die ik elke ING-klant van harte kan aanraden.

De druppel was destijds de idiote verhoging van de bestuursbeloningen door de Raad van Commissarissen, op grond van volstrekt ongeloofwaardige argumenten, niet lang nadat duizenden ontslagen waren bekendgemaakt. Hou dat even in gedachten: de commissarissen gaan over de beloning van de bestuurders en vonden bij ING dat er wel 30% bij kon.

Vandaag was dit in het nieuws:

Nieuwsbericht op nu.nl

Dan denk ik: manus manum lavat, de ene hand wast de andere. En ik denk ook: wat een stuitende arrogantie om je een-tweetje (wederom) te baseren op pure bullshit. Het werk van commissarissen is helemaal niet gecompliceerder geworden. Misschien de inhoud wel, maar daar heb je mensen voor, of die huur je in. Commissarissen op dat niveau houden zich, als het goed is, nauwelijks bezig met de inhoud. Zeker niet voor dat geld.

Zoals ik ook al eerder blogde: er is sinds 2008 niet echt wezenlijk iets veranderd in het bankwezen. Aan de top heerst nog steeds een graaicultuur, een ongezonde fixatie op zo veel mogelijk pecuniaire compensatie voor zichzelf, zonder ook maar enigszins rekening te houden met de omgeving, de context waarin je werkt. Never mind dat er duizenden medewerkers op straat komen te staan en dat de banken tot dusverre hardnekkig weigeren om de systeemfouten die tot de crisis van 2008 hebben geleid fundamenteel aan te pakken. Het belangrijkste is tenminste goed geregeld: de persoonlijke financiële belangetjes van het clubje aan de top.

Tesla Motors maakt geen reclame

Of toch wel?

Deze fantastische video is gemaakt door Tesla-fans die bij een bedrijf in CG (Computer Graphics) werken. Best viewed full screen. De video is natuurlijk mede bedoeld om te laten zien wat ze kunnen, maar de keus om de Tesla Model S als voorbeeldproduct te nemen toont ook aan hoe verschrikkelijk cool die auto is. En hoezeer Tesla in elk geval qua imago vooruitloopt op de gevestigde auto-industrie.

Reeën houden zich niet aan de norm!

"Een ree", aldus rtvDrenthe

Die verdomde reeën ook. Is er een mooie, duidelijke norm, houden ze zich er niet aan!

De conclusie ligt voor de hand: schiet ze maar af. Dat zal ze leren.

Banken op de beurs: niet in het belang van klanten

In de afgelopen dagen heb ik me, in afwachting van de definitieve overstap van ING Bank naar een bank die ik wel vertrouw, eens verdiept in hoeveel waarde de banken nu eigenlijk zelf hechten aan vertrouwen. Daarbij stuitte ik al snel op het rapport van de 'Adviescommissie Toekomst Banken', beter bekend als de commissie Maas, met de titel 'Naar herstel van vertrouwen' (2009). Tot stand gekomen in opdracht van de Nederlandse Vereniging van Banken.

Het is een opmerkelijk rapport, met opmerkelijke uitgangspunten. Je zou verwachten dat, als het over vertrouwen gaat, er ten minste ook een hoofdstuk 'klanten' in voorkomt. Niets is minder waar. Het rapport heeft het alleen over 'Governance en Riskmanagement', 'Maatschappelijke rol banken' (waaronder alleen 'Beloningsbeleid' en 'Aandeelhoudersstructuur'...), 'Toezicht en Regulering' en 'Toekomst Banken Nederland'. Bij de uitgangspunten dus niets, maar dan ook helemaal niets over het bestaansrecht van banken: klanten.

En helemaal vreemd is dat de commissie Maas bij de maatschappelijke rol van banken niet verder komt dan beloningsbeleid en aandeelhoudersstructuur. Me dunkt dat men daar in die commissie niet ver buiten het eigen tuintje heeft gekeken. Heeft men eigenlijk wel enig besef van wat klanten en de maatschappij nu eigenlijk van banken verwachten? Een kernbegrip als 'integriteit' komt maar twee keer in het rapport voor, in twee gelijkluidende alinea's, die - jawel - over de beloning van bestuurders gaan. 'Nuff said.

Het nieuws over beloningen bij ING en ABN Amro van de afgelopen weken heeft aangetoond dat topmannen bij banken, zelfs na eerdere commotie daarover in 2011, in elk geval nog steeds geen enkel besef hebben van de maatschappelijke relevantie van hun hoge beloningen. Maar de commissie Maas kan er ook wat van als het op tunnelvisie aankomt:

Het vennootschapsrecht kent geen verplichting voor aandeelhouders rekening te houden met belangen van andere stakeholders dan de aandeelhouders. Dat geldt uiteraard ook voor aandeelhouders van banken. Zij hoeven geen rekening te houden met de andere belangen die bij een bank een rol spelen. Dat zijn de belangen van de spaarders, van degenen die afhankelijk zijn van bedrijfsfinanciering, van de werknemers, de belangen van de samenleving bij een efficiënt betalingsverkeer en die van een gezond bankbedrijf in het algemeen. Deze eenzijdige oriëntatie van aandeelhouders heeft de afgelopen tijd geleid tot ongewenste ontwikkelingen. De focus op de korte termijn van sommige groepen aandeelhouders heeft dit alleen maar versterkt. 

De commissie komt dus tot de conclusie dat aandeelhouders alleen maar het eigen korte termijnbelang nastreven en dat dat tot een puinhoop heeft geleid. Logisch, want banken moeten nu juist streven naar een gedegen bankbeleid op de lange termijn. Voor hun klanten en voor het vertrouwen van die klanten in de bank. De belangen van aandeelhouders en banken sluiten elkaar dus fundamenteel uit: je wilt als gedegen bank die het vertrouwen van zijn klanten wil genieten, met een lange termijnvisie, die rekening houdt met belangen van klanten en maatschappij, geen hijgerige aandeelhouders in je nek hebben, die voortdurend op korte termijnresultaten aandringen. Daarom zou de Staat ABN Amro ook zeker niet naar de beurs moeten brengen.

Maar dan de conclusie van de commissie Maas:

Derhalve is het gewenst maatregelen te nemen die bevorderen dat de oriëntatie van aandeelhouders van banken meer in overeenstemming wordt gebracht met alle belangen die bij een bank een rol spelen.

De commissie stelt dus niet het verschijnsel bank-op-de-beurs ter discussie, ze stelt niet eens voor dat de bank zich anders moet gaan gedragen om puinhopen in de toekomst te voorkomen. Nee, de commissie Maas is van mening dat de aandeelhouders zich een andere houding moeten aanmeten! Dus je wilt als bankier het vertrouwen van klanten in je toko herstellen, maar dat moeten de aandeelhouders voor je doen. Die zien je aankomen, die zijn daar doorgaans helemaal niet in geïnteresseerd. Die willen meestal alleen maar snel rendement voor zichzelf zien, en wel zo veel mogelijk. Geneuzel over vertrouwen en klanten en maatschappij is niet aan ze besteed.

Deze commissie, die om onnaspeurlijke redenen groot aanzien heeft genoten, beseft niet hoezeer de banken moeten veranderen, en blijft daarbij steken in oud denken. Ze ziet wel de fundamentele belangentegenstelling tussen klanten, de bank en aandeelhouders, maar kan zich niet voorstellen dat banken om die reden verre zouden blijven van de beurs. Waarschijnlijk omdat ze zich niet kan voorstellen dat banken hun puur financiële voordelen van aanwezigheid op de beurs bewust afwegen tegen de moeilijk financieel waardeerbare voordelen van vertrouwen. Terwijl dat soort bewustheid bij banken nu juist zou kunnen leiden tot andere keuzen, die veel meer bijdragen aan vertrouwen van klanten en de maatschappij in banken dan welk rapport ook.

Toch wel schokkend dat het zo diep zit. Dat zelfs een commissie waarvan je zou verwachten dat ze ingrijpende maatregelen voorstelt, niet van de rotonde kan komen en geen fundamentele systeemwijzigingen kan of durft voor te stellen. Het is al heel vaak gezegd: "the system is terminally broken". En het wordt nog steeds bevestigd.

De druppel van ING

Tot mijn schande ben ik al decennia klant bij ING Bank. Maar daar komt binnenkort onverbiddelijk een einde aan. Ik heb het namelijk gehad met banken als ING, die in de afgelopen jaren helemaal niets hebben geleerd.

Sinds de grotendeels door banken veroorzaakte wereldwijde financiële crisis van 2008 liggen banken nogal onder vuur.
Je zou denken dat banken zich dat aantrekken, maar niets is minder waar. Banken, en dan vooral de mensen die aan de top van die banken staan, zijn niet in staat gebleken om daadwerkelijk te veranderen. Ze blijven uit alle macht hangen in oude paradigma's.
De noodzaak tot verandering is wel pijnlijk duidelijk geworden. Overheden die destijds de banken tandenknarsend hebben moeten redden, hebben geprobeerd om de banken tot veranderingen te dwingen. Maar het lukt niet. Ondanks vele waarschuwingen van slimme economen en goed geïnformeerde, kritische geesten, zoals Joris Luyendijk en andere journalisten, verandert er hoegenaamd niets. De banken gaan op dezelfde destructieve voet verder en liefst nog wat harder. Je kunt erop wachten dat het weer mis gaat. En dat het weer hoofdzakelijk ten koste van de maatschappij gaat en niet van de bankiers.

Ook in ander opzicht zijn bankiers hardleers. Ze hebben niets geleerd van het verdwijnen van het vertrouwen van consumenten en bedrijven in hun bedrijfstak. Rationeel zou zijn dat banken proberen dat vertrouwen terug te winnen. Ze opereren immers in een markt en zouden in zekere mate afhankelijk moeten zijn van het vertrouwen van hun klanten. Maar ze doen precies het tegenovergestelde. Ze gaan als vanouds door met het gedrag waarmee ze dat vertrouwen verloren zijn.

Vandaag maakte ING bekend dat - nu de staatssteun is afbetaald - de beloning van zijn topman met 28% moet worden verhoogd. Niet dat hij een stakker was, want hij toucheerde al 105.000 euro per maand. Maar de raad van commissarissen vond dat het inkomen niet marktconform was, dat dat een risico was en dat meneer (het zijn bijna altijd mannen) maar beter 135.000 euro per maand kon krijgen. Dat is 1,63 miljoen euro per jaar. Ook de medebestuurders krijgen natuurlijk meer, want hun beloningen zijn evenmin marktconform, zo vinden de commissarissen.

Die redenering is zo idioot dat ik het er eigenlijk niet eens over wil hebben. Toch een paar woorden: waarschijnlijk koesteren de commissarissen angst dat de topman weggaat, naar waar hij nog meer kan binnen harken. Mijn vraag is dan: waarom zou dat een probleem zijn? Ben je dat soort mensen niet veel liever kwijt dat rijk? Waarom ruil je 'm niet in voor iemand die wel hart voor de zaak heeft, in plaats van alleen voor z'n eigen portemonnee?

ING heeft onder overheidsbewind Nationale Nederlanden van de hand moeten doen. Daarnaast schrapt ING 2800 banen in Nederland, maar liefst een zesde van het totaal. Dat zorgt voor veel inkomensonzekerheid bij de mensen op de werkvloer, terwijl de top doodleuk zijn inkomenszekerheid (die al niet klein was) vergroot. Alle ontslagen mensen moeten maar zien of ze weer aan het werk komen, of van een uitkering moeten gaan leven (waar de maatschappij dan weer voor mag opdraaien - net als bij de bankencrisis).
Het bedrijf is in elk geval een stuk kleiner dan voorheen en moet makkelijker zijn te managen. Maar dat is natuurlijk geen reden om de beloning voor dat klusje te verlagen - integendeel.

Dan denk ik: snappen jullie het nou werkelijk niet? Begrijp je niet dat je hiermee laat zien dat je in een volstrekte zelfgecreëerde, hermetisch geïsoleerde bubbel leeft en dat het gros van de mensen aan de buitenkant dat met stijgende verbazing en verontwaardiging gadeslaat? Of interesseert het je niet?

Waarschijnlijk ontkennen ze het glashard en ik weet bijna zeker dat het ze volstrekt niet interesseert. Het past niet in de huidige bankierscultuur om na te denken over de eigen rol en de maatschappelijke impact van eigen handelen. Banken als ING zijn immers beursgenoteerde bedrijven en die werken niet primair voor hun klanten of met de blik naar de maatschappij, maar voor invloedrijke en kortzichtige investeerders die alleen maar in hun eigen rendement zijn geïnteresseerd. Daar past geen maatschappelijk bewustzijn bij. Het lijkt erop dat beurzen en bestuurders die hoofdzakelijk op eigen gewin uit zijn hand in hand gaan. Bij bijna elke high profile beursgang blijkt immers weer dat vooral de bestuurders van het bedrijf er beter van worden. Greed is nog steeds good, zoveel is wel duidelijk.

Al die kortzichtigheid, die vandaag culmineerde in het bekend worden van narcistische, cynische, wat zeg ik psychopathische loonsverhogingen van mannen die wat mij betreft hun meerwaarde niet hebben bewezen, hebben de emmer in dit huishouden doen overlopen. We hebben definitief besloten om elders bankzaken te gaan doen. Onze goede inkomens, een paar potten spaargeld, we halen het allemaal zo snel mogelijk weg bij ING.

Het mooie is: er zijn ten minste twee gunstige uitzonderingen onder de Nederlandse banken. Banken die bewust weigeren mee te doen in het idiote beloning- en bonussencircus. Banken die er primair zijn voor hun klanten en ook nog bewust nadenken over hun maatschappelijke rol. En ernaar handelen. Met zo'n bank willen we zaken doen. We stappen over.

Zie ook: bij ING wast de ene hand de andere.

Helemaal niet flexibel

Ik schreef al eens eerder over een winkel die zich Superstar noemde. Een voor de hand liggend beeld daarbij is dat er echt niets mogelijk is. Ze zijn er zo inflexibel als wat.

Vandaag kwam ik in dezelfde stad deze winkel tegen. En nu vraag ik me natuurlijk weer af: welke winkel zou nou het starst zijn?

We zullen er waarschijnlijk nooit achter komen, want Xtrastar is inmiddels gesloten en het pand staat te huur. Hoewel: dat op zich kon wel eens een sterke indicatie zijn dat Xtrastar eigenlijk het allersuperstarst was.

Een vertrouwelijk restaurant

Japans restaurant Hanasato in Groningen is een goed Japans restaurant. Daar zijn ze trots op en dat dragen ze uit. In dit geval door een plakaat op de voordeur in de smalle voorgevel aan het Zuiderdiep in Groningen.

Misschien dat die smalle voorgevel ook wel voor 'een stuk onbekendheid' zorgt. Niet veel mensen kennen Hanasato. Als je over het Zuiderdiep in Groningen loopt of fietst kijk je er zomaar overheen. Het is een in feite een goed bewaard geheim. Vandaar dat ze het zelf een 'vertrouwelijk Japans restaurant' noemen.

En AH kréég perziken!

Niet gooien met de microfoon

In de categorie mooie bordjes zijn bejaardentehuizen altijd een rijke bron. Deze trof ik aan in de 'gemeenschapsruimte' van een bejaardentehuis in Grootegast, in het Westen van de provincie Groningen.

Ik stel me zo voor dat er in het verleden in dit bejaardentehuis flink met de microfoon is gesmeten en dat de technische dienst daar inmiddels schoon genoeg van heeft. Daar is zo'n ding niet voor bedoeld en dat moet goed duidelijk zijn voor de gebruikers. Vandaar: met zorg behandelen. En voor alle zekerheid, opdat er geen misverstand over kan bestaan: gooien met een microfoon valt niet onder een zorgvuldige behandeling! Aldus de technische dienst.

Geldt dat ook voor pulkwerk?

Het verband tussen tabaksfirma's en klimaatontkenners

Je staat er niet voortdurend bij stil, maar er is een groep enorm machtige, gewetenloze types die hun macht ten koste van alles willen behouden. Het maakt hen niet uit hoeveel doden er vallen en of de wereld naar de kloten gaat, zolang hun persoonlijke belangen maar beschermd worden en hun vermogen groeit. Het is van alle tijden, van alle uiterst winstgevende industrieën en van alle niet-zo-integere politici. Tabak, olie, vuurwapens, medicijnen, financiën, als de macht maar groot genoeg is maakt het niet uit welke leugens je met de hand op de bijbel als waarheid verkondigt en hoezeer het ten koste van de rest van de maatschappij gaat, zolang je je macht maar behoudt en je eigen rijkdom vergroot.

Soms vergeet je helemaal dat het zo is, maar is een korte video voldoende om je weer met de neus op de feiten te drukken. Treurig dat niet iedereen het doorheeft.

Het nadeel van de Gamma Voordeelpas

Enkele jaren geleden introduceerde Gamma de voordeelpas. Dat ging gepaard met de steeds maar weer herhaalde vraag van kassamedewerkers: "hebt u al een voordeelpas?". Nee, maar doe me maar zo'n ding.
Dat was iets te eenvoudig gedacht van mij. Het bleek dat ik mijn hele hebben en houden dan wel niet op straat moest gooien, maar toch wel op het stoepje van Gamma moest leggen, door middel van een aanvraagformulier. NAW, e-mailadres, geboortedatum, de hele rataplan.

Nu ben ik nogal zuinig op m'n persoonsgegevens. Die zijn van mij en ik verschaf ze alleen maar als het echt niet anders kan - of als het duidelijk in mijn voordeel is om dat te doen. Ik ken de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp). Dus toen me bij de klantenservice het aanvraagformulier onder de neus werd geduwd begon ik eerst de voorwaarden te lezen. De servicemedewerker verbaasde zich hierover, want er stond toch niets bijzonders in, vond hij. Op dat punt was ik 't niet met 'm eens. Het bleek namelijk dat ik hoe dan ook, te allen tijde, mijn hele hebben en houden op het stoepje van Gamma moest leggen. Als ik niet wilde dat Gamma die gegevens registreerde, dan kon ik dat alleen achteraf schriftelijk aangeven.

Ik stelde voor om beide partijen werk te besparen door het invullen van het formulier maar achterwege te laten. Zo hoefde Gamma mijn gegevens niet te registreren en ik hoefde er geen brief achteraan te sturen. Minder rompslomp, iedereen blij.
Dat was natuurlijk weer te eenvoudig gedacht. Ik moest en zou dat formulier compleet en naar waarheid invullen, anders zat er voor mij geen Gammapas in. Ruggespraak met het hoofdkantoor (formulebewaker Intergamma) veranderde er niets aan. Voor mij dus geen Gammapas, maar wel een deukje in m'n vertrouwen. Immers: waarom wil Gamma met alle geweld m'n persoonsgegevens hebben als ik er meteen bij vertel dat ze de registratie wat mij betreft mogen - nee: moeten, want dat schrijft de wet voor - schrappen? Het voelt gewoon niet lekker.

Een paar weken later was ik weer bij Gamma en de kassamedewerkster-du-jour vroeg weer of ik al een Gamma voordeelpas had. "Nee", zei ik, ietwat vermoeid, "ik heb geen Gammapas". "Wilt u een pas mee hebben?". "Nou vooruit, doet u maar". Ze gaf me pardoes een Gammapas. Ze gaf me er ook een registratieformulier bij, maar dat heb ik nooit ingevuld.

En zo kwam het dat ik enige jaren genoot van een anonieme en - naar nu blijkt - hoogst illegale Gammapas. Ik vertoonde bij elke aankoop braaf m'n pas en kreeg bonnetjes die enkele procenten korting in het vooruitzicht stelden op zaken die ik niet nodig had, of een euro korting als ik binnen korte tijd een grote besteding zou doen. Het was allemaal reuze lollig en interessant, maar niet zo nuttig. Althans niet voor iemand die z'n eigen consumptieve plan trekt. Ik twijfel er niet aan dat het nut voor Gamma heel groot is.

Ik merk hier even op dat op dat moment iedereen blij was: Gamma had mij een pas verschaft waarmee m'n hele koopgedrag getraceerd kon worden en mij de illusie was verschaft dat ik groot voordeel genoot - en ik had m'n persoonsgegevens niet verstrekt. We hadden beide ons doel bereikt. Er heerste vrede op aard', zogezegd. Maar niet voor lang.

Bij m'n laatste bezoek aan de plaatselijke Gammavestiging bleek dat m'n pas, waarschijnlijk door het vele gebruik, bijna in tweeën gespleten was. Zie de foto. De - toen nog vriendelijke - kassamedewerkster merkte het op en zei "zal ik 'm omruilen voor een nieuwe?". Ik voelde nattigheid, maar stemde toe. En ja hoor, daar kwam weer een registratieformulier. Of ik maar weer het hemd van m'n lijf op het stoepje van Gamma wilde leggen.
Ik zei dat ik een anonieme pas had. Nog voordat ik had kunnen uitleggen dat dat - als je de voorwaarden mag geloven - gewoon kan, snauwde de kassamedewerkster me toe dat dat onmogelijk is.

Hoewel ik er een enorme hekel aan heb als ik zeer stellig en ongefundeerd voor leugenaar wordt uitgemaakt, werd ik niet boos. Ik zei alleen maar "toch is het zo - en dat wil ik graag zo houden".
"Dat kan niet!", riep de kassamedewerkster in het bijzijn van een rijtje klanten dat achter mij stond te wachten, "hoe bent u aan die pas gekomen!?". Ik was verbaasd over de toon en ben nog steeds verbaasd dat ik niet alsnog boos werd.
Nog voordat ik iets kon zeggen zei de kassamedewerkster dat ze de pas moest innemen, want ik mocht geen anonieme pas hebben. Ik had afgerekend, stond al bijna buiten en zei "ik geloof dat ik 'm maar houd, als aandenken aan de tijd dat ik hier nog klant was. Goedemiddag!". Ik hoorde haar nog dreigend zeggen "dan ga ik nu…", maar ik heb niet meer naar d'r geluisterd en ben de winkel uitgelopen.

Wat nu van dit alles te denken?

Bovenal is m'n vertrouwen in (Inter)Gamma, dat al niet zo bijster groot was, tot onder het nulpunt gedaald. Gamma wil hoe dan ook, koste wat kost en met alle geweld de persoonsgegevens van elke Gammapashouder hebben. Omdat de Wbp voorschrijft dat elke geregistreerde kan verzoeken om z'n persoonsgegevens uit de registratie te verwijderen wordt die mogelijkheid achteraf geboden, maar er moet hoe dan ook eerst geregistreerd worden. Binnen is binnen, lijkt het devies van Intergamma.
Vervolgens blijkt er ten minste één Gammamedewerker te zijn die er heilig van overtuigd is dat een Gammapas zonder registratie onmogelijk kan bestaan en dat een desondanks anonieme pas (die helemaal niet kan bestaan) met ferme taal en dito handelingen bestreden moet worden. Daarvan breekt niet alleen mijn klomp, hij spat in duizend stukjes uiteen.

Wat is een verzoek aan Gamma op grond van artikel 36 Wbp dan nog waard? Ben ik even blij dat ik niet door Gamma's hoepel ben gesprongen.

Van alle tijden: tijdgebonden straatnamen

In Amersfoort, bij knooppunt Hoevelaken, waar A1 en A28 elkaar kruisen, ligt het alleraardigste bedrijventerrein De Hoef, dat volgens de website van de gemeente "een mix van representatieve kantoren en bedrijven" is. Dat kan wel zo zijn, maar het meest opmerkelijke noemt de gemeente niet: de straatnamen.

Zo zijn er de Computerweg, het Digitaalpad, de Hardwareweg en de Softwareweg. En niet te vergeten de Outputweg en het Inputplein. "Leuk", denk je dan, "moderne straatnamen, Amersfoort gaat met z'n tijd mee". Er is ook nog de Databankweg met als zijstraat, hoe origineel, de Recordweg (een woord dat deels op Engelse, deels op Nederlandse wijze wordt uitgesproken). Het wordt wel een beetje pijnlijk als je ziet dat er straten zijn met namen die eigenlijk drie verschillende woorden voor hetzelfde zijn: Beeldschermweg, Displayweg en Monitorweg. Maar goed, er is duidelijk voor een thema gekozen.

Je beseft echter ineens dat de ambtenaren die deze straatnamen hebben bedacht geen toekomstvisie hadden als je de Basicweg, Cobolweg en - hou je vast - de Disketteweg tegenkomt. Als er nu, op dit moment, een soortgelijk bedrijventerrein zou worden uitgerold zou er geen planoloog zijn die op het onzalige idee zou komen om er een HTML5-weg, C++-weg of micro-SD-kaartweg aan te leggen. Maar kennelijk was dat aan het eind van de vorige eeuw nog anders.

Gelukkig maar dat dit een bedrijventerrein is en dat er dus niemand hoeft te wonen. De naam van de Stoombootkade in Bolsward bleek ook niet tijdloos, maar elk kind weet in elk geval nog altijd wat een stoomboot is. Dat kun je van een diskette niet zeggen.

Niet flexibel

Je gelooft het niet, maar er bestaat een damesmodeketen die zich daadwerkelijk SUPERSTAR noemt. Ook in Nederland.

Ik stel me zo voor dat er in die winkel helemaal niets mogelijk is. Medewerkers zijn niet coöperatief, denken niet met de klant mee en als je een minuut na sluitingstijd nog iets wilt afrekenen kun je het wel vergeten, want tsja, ze zijn nu eenmaal superstar.

Update: variatie op een thema.