Moos' Magische Machine, Deel 2: de strijd is gestreden

Moos met de lange jatten

In het eerste deel van dit tweeluik maakten we kennis met Moos, onze huiscrimineel. We leerden zijn belangrijkste doel in dit leven: eten. Maakt niet uit van welke soort, plantaardig, dierlijk, als het maar eten is. En liefst zo veel mogelijk. En we leerden ook over Moos' Magische Machine, die gedurende de afwezigheid van Moos' mensen ervoor moest zorgen dat hij zich niet helemaal kogelrond zou eten aan z'n dieetbrokjes.

Moos bleek inventief (het gaat immers om eten) en zag meteen al kans om de machine te saboteren. Zijn mensen waren niet voor één gat gevangen en modificeerden de machine. Dat hielp even. Moos zag al snel in dat het morrelen aan de tuit van de machine geen zin meer had. Hij leek zich te schikken in zijn lot en zijn mensen riepen zichzelf al uit tot overwinnaars.

Maar dan ken je Moos nog niet - en ook niet zijn enorme, onstilbare behoefte aan eten. Want na enkele weken had Moos een andere manier gevonden om bijna onbeperkt brokjes aan zijn Magische Machine te ontfutselen. Dat ging als volgt.

Moos zette zijn voorpootjes op het houten plateau achter de machine, rekte zich zo lang mogelijk uit en duwde, nee ramde met zijn neus hard tegen de deksel van de voercontainer die bovenop de machine staat. Die container staat er los op en laat zich dus wat heen-en-weer bewegen. Door die beweging kwamen er bijna altijd wel wat brokjes in Moos' voerbak terecht. Moos deed niet alleen alsof z'n neus bloedde, z'n mensen kwamen nu juist achter z'n nieuwe manier van eten stelen toen ze zagen dat z'n neus daadwerkelijk bloedde! En dat er bloed achterop de container van Moos' Magische Machine zat. Ik bedoel maar: eten is het allerbelangrijkste voor Moos, hij doet er alles voor, tot bloedens toe. Bloody cat.

Maar goed, Moos had op zijn manier dus weer gewonnen en dat konden z'n mensen natuurlijk niet op zich laten zitten. De Magische Machine ziet er inmiddels zo uit:

Moos' gemodificeerde Magische Machine - eindversie

Aldus ingekapseld, geharnast, gepantserd, heeft Moos er zelf de afgelopen weken geen brokje meer uit weten te peuren. Hij krijgt alleen brokjes als de machine dat wil.

De strijd lijkt gestreden. Moos ziet geen kans meer om naar believen brokjes te tappen. Maar daar was wel heel wat voor nodig.

De nogal boude bewering van de producent dat het apparaat 'as secure and tamper-proof as possible' is, is in elk geval ontmaskerd als een flagrante leugen. Het ding moet nog veel secureder en tamper-proofer gemaakt worden en possible is dat zeker. Ik twijfel alleen nog of er wel een markt is voor de verbeterde versie.

Moos' Magische Machine, Deel 1: Moos-proof?

Dit is Moos, onze huiscrimineel.

Moos is dol op broccoli, spruitjes, champignons, worteltjes, bananenschillen, paprika en zo nu en dan een Spaanse peper. Moos weet niet dat hij carnivoor is, maar hij weet wel wat hij wil: eten. Moos reageert soms op zijn naam, maar altijd op het woord 'eten'. Of op 'hapje', of 'honger'. Moos doet alles - maar dan ook alles - voor eten. Hij doet helemaal een moord voor z'n dieetbrokjes, die hij altijd achter elkaar opschrokt, alsof z'n leven ervan afhangt. Wat in zekere mate natuurlijk ook zo is.
Als Moos niet in toom gehouden wordt, eet-ie alle brokjes die hij kan bemachtigen in één keer op. Dus Moos wordt drie keer per dag, op vaste tijden gevoerd. In zorgvuldig afgemeten doseringen. Het is voor z'n eigen bestwil.

Verder is Moos wel een leuke kat. Hij heeft echter, zoals de meeste katten, niet bijster veel normbesef. Je kunt Moos niet leren dat iets niet mag. Hij interpreteert een vermaning als 'mag niet als m'n mensen er zijn, maar mag anders natuurlijk wel'.

Als Moos' mensen een paar dagen weg zijn komen de buren 'm dagelijks eten geven. Helaas gaan z'n mensen binnenkort een paar dagen weg, terwijl de buren ook weg zijn. Er is verder niemand die 'm kan komen voeren. Wat nu?

Daar hebben z'n mensen 't volgende op gevonden: de Cat Mate C3000.

Tadaa!

Op het eerste gezicht een geweldig apparaat. Geheel programmeerbaar, met drie nauwkeurig afgemeten maaltijden per dag, op de tijden die Moos gewend is. Bijna alle onderdelen kunnen in de vaatwasser en hij heet katbestendig te zijn. Volgens de FAQ van de producent:

Will my pet be able to interfere with the feeder and get to the food before the programmed meal time?

All feeders are designed to be as secure and tamper-proof as possible and will dispense/serve food only when the timer allows. In addition, for overly vigorous cats and small dogs, all feeders can be easily fastened to a wooden board for extra stability.

Dan denk je: dat zit wel goed. Daar kan niets misgaan. Moos zal zich niet kogelrond kunnen eten. Nou, dat had je gedacht.

"Hee, hoe kan dat nou?"

Na de eerste dag waarin Moos' mensen 'm met z'n Cat Mate C3000 alleen hadden gelaten, troffen ze bovenstaande puinhoop aan. Het bleek dat de kat vakkundig de tuit van Moos' Magische Machine had gesloopt, waardoor al het voer pardoes in z'n voerbak was gestroomd. Niks tamper-proof, niks zorgvuldige dosering. Maar wel een puinhoop. En een Moos die zoveel had gegeten dat-ie de rest van de dag niet meer hoefde.

Moos' mensen moesten wel lachen, maar echt blij waren ze niet. Geef je veel geld uit voor een plastic apparaat met wat elektronica, maakt-ie het probleem alleen maar erger!
Misschien zat het 'm in een niet goed bevestigde tuit. Dus alles nog maar es extra stevig in elkaar gezet, de volgende dagen weer geprobeerd en kijk eens aan: Moos zag geen kans om de zaak een tweede keer te slopen. Waar hij wel kans toe zag was de machine stelselmatig meer brokjes te ontfutselen dan het ding eigenlijk zou moeten prijsgeven. Door flink aan de tuit te morrelen, of door z'n pootje erin te steken. Hij hoefde niet veel moeite te doen om een tamelijk constante stroom brokjes op gang te houden. En dat was dus niet de bedoeling.

Dit nodigde uit tot wat knutselwerk. De beta-versie:

Met behulp van een stukje 50mm PVC-buis en twee 45-graden knietjes werd de tuit van Moos' Magische Machine gefixeerd en de binnenkant ervan onbereikbaar gemaakt. Alleen: de brokjes bereikten op hun nauwelijks 70cm lange weg naar de voerbak zo'n enorme snelheid, dat ze aan het eind van de buis alle kanten op spatten. Moos werd er bang van en rende hard de andere kant op. Erg lachwekkend allemaal, maar niet zo effectief.

De oplossing: een gemodificeerde trechter.

Dit simpele stukje plastic remt de brokjes af, waardoor ze niet in Moos' voerbak worden geschoten, maar gewoon rustig vallen.

Die hele stellage op de tafel was natuurlijk alleen maar om te proberen, een proof of concept, zogezegd. De definitieve versie (nu onder de tafel) ziet er zo uit.

Ta-ta-dadaaa!

Eind goed, al goed. Hopelijk. We zullen zien of Moos' mensen zorgeloos een paar dagen weg kunnen.

Zie ook deel 2, want te vroeg gejuicht.

Multifunctionele cabrio

Ik houd van (oude) cabriolets. Dat zijn open auto's, die bij voorkeur open - dus zonder dak - gebruikt dienen te worden, want met het dak dicht is er niks aan. Toch heeft een dichte cabrio voor sommigen ook een zekere aantrekkingskracht.

Lekker zacht, zo'n cabriodakje.