Weg=pech is weg

Meta-pech

Niet gooien met de microfoon

In de categorie mooie bordjes zijn bejaardentehuizen altijd een rijke bron. Deze trof ik aan in de 'gemeenschapsruimte' van een bejaardentehuis in Grootegast, in het Westen van de provincie Groningen.

Ik stel me zo voor dat er in het verleden in dit bejaardentehuis flink met de microfoon is gesmeten en dat de technische dienst daar inmiddels schoon genoeg van heeft. Daar is zo'n ding niet voor bedoeld en dat moet goed duidelijk zijn voor de gebruikers. Vandaar: met zorg behandelen. En voor alle zekerheid, opdat er geen misverstand over kan bestaan: gooien met een microfoon valt niet onder een zorgvuldige behandeling! Aldus de technische dienst.

Kinderen van tegenwoordig

Gezien aan de Klarendalseweg in Arnhem.

Niets te compenseren?

Ik had al es eerder geblogd over de SUV als kleinepiemeltjescompensator, als auto voor mensen die alles hebben, behalve zelfvertrouwen. Ik steek het niet onder stoelen of banken: SUVs zijn wat mij betreft onzinauto's. Sommigen beweren dat een Range Rover geen SUV is, maar een heuse terreinwagen. Nou vooruit, in 0,1% van de gevallen hebben ze gelijk, want 99,9% van alle Range Rovers wordt nooit in het terrein gebruikt - en is dus een onzinauto.

De overtreffende onzin-RangeRover is de 'Sport'-versie. Het woord 'sport' in combinatie met auto's is al onzin (tenzij het gaat om auto's met trappers erin), maar is helemaal potsierlijk als het om SUVs gaat. Desondanks is er een 'sport'-versie van de Range Rover, die nog verkocht wordt ook. Waarschijnlijk uitsluitend aan proleten die de betekenis van het woord 'sport' helemaal niet kennen en nog meer hebben te compenseren dan de gemiddelde SUVvert.

Het meest opmerkelijke aan de auto op de foto, die ik op een parkeerplaats in het Engelse Durham tegenkwam, is het kenteken. Nadat ik van het lachen was bijgekomen vroeg ik me af: zou de - ongetwijfeld mannelijke - eigenaar van dit idiote vehikel met dit al even idiote kenteken nu werkelijk niet de ironie ervan inzien?

Zou ze blond zijn?

Blondie...

Je wilt natuurlijk niet generaliseren en al helemaal niet suggereren dat hier een hersenloos wezen aan het werk is geweest, maar toch.

Iedereen ziet meteen: een eventuele dief hoeft die paal maar uit te graven en hij fietst zo weg!

Via Utrecht naar Parijs

Twee meiden willen vanuit het mooie Groningen naar het nog ietsje mooiere Parijs. Goedkoopste optie: liften. En om de kans om opgepikt te worden wat groter te maken, hebben ze trouwjurkachtige gewaden aangetrokken. Slim. Het zal niet lang geduurd hebben voordat een geamuseerde automobilist(e) ze meenam.

Bij de pakken neerzitten

Nieuwe trend: etalagepoppen met missende onderdelen.

Nou zou ik me nog kunnen voorstellen dat je lichaamsdelen weglaat omdat ze kunnen afleiden van de kleding die je wilt verkopen. Maar waarom geef je zo'n pop dan wel een zeer specifieke houding mee?
Deze dame zit er echt moedeloos bij. Hoewel ze toch echt op de afdeling damesbloesjes zit, zit ze toch bij de pakken neer. Zo van 'nou, zonder hoofd zie ik het niet meer zitten, hoor'.

En dat moet uitnodigen tot kopen? Ik dacht het niet.

Fietsenvakantie

Sommige mensen gaan op vakantie de bergen in, al of niet met de fiets. Er zijn ook mensen die gewoon bergen fietsen op vakantie meenemen. Een soort 'berg fietsen-vakantie'.

Het laatste stukje taart...

Het uitdelen van taart is doorgaans verbonden aan een heuglijk feit. Toch is er vaak ook weer een wat treurig moment. Om onverklaarbare redenen blijft er namelijk meestal een laatste stukje taart over, dat niemand lijkt te willen opeten. Het blijft bijna altijd staan totdat het ook echt niet meer eetbaar is.

Desondanks, hoe treurig het ook allemaal is: hoera voor Henk.

Oranjegekte (deel 4)

Er komt maar geen eind aan en het wordt steeds gekker, die oranjegekte. Vandaag stond deze fotocollage op de voorpagina van de Volkskrant, boven de vouw nog wel.

En dan zijn er nog mensen die zeggen dat Nederlanders zo 'nuchter' zijn. Deze prachtige, maar welbeschouwd bezopen foto's bewijzen het tegendeel. Er zijn hele volksstammen onder de Nederlanders die de wereld uit alle macht willen laten weten: ik ben oranjegek. Of: ik ben nog oranjegekker dan die al andere oranjegekken. Of de overtreffende trap: ik ben onbetwist de oranjeknettergekste.

Wat Smurf je me nou?

Hoewel die hele, door Albert Heijn in gang gezette smurfengekte me natuurlijk gestolen kan worden, was ik toch wel blij met m'n eigen Luilaksmurf. Hij lag rustig op de trafo van m'n bureaulamp te liggen en zo nu en dan keek ik even naar 'm. Dan voelde ik verbondenheid met m'n stukje blauw-witte plastic. Wij begrepen elkaar.

Na een paar dagen regelde ik een Smurfinnetje als gezelschap voor m'n Luilaksmurf, want alleen is maar alleen. En ik zag dat het goed was.

Maar vandaag nam ik plaats achter m'n bureau en schrok me te pletter.

Wat een teleurstelling. Mijn favoriete smurf, waarmee ik me nog zo identificeerde, blijkt helemaal niet de luilak te zijn die ik in 'm zag!

Of zou 't de lente zijn?

Smurfen zijn ook maar mensen

Het gaat goed met m'n smurf. Hij ligt er nog steeds bijzonder comfortabel bij en is nog niet wakker geworden van mijn harde werken. Maar toch ontbrak er iets: hij was zo alleen. Nu ging het mij natuurlijk te ver om alle veertien andere AH-smurfen ook nog op te trommelen. Bovendien ben ik daar rijkelijk laat mee, want het leger van 29 miljoen schijnt al helemaal onder de mensen verspreid te zijn. Maar een minimale inspanning moest ik wel leveren, vond ik. Ik voelde me aan m'n favoriete smurf verplicht om 'm liefde en aandacht te schenken, want aan een depressieve smurf heb je ook niks. Met die aandacht heb ik geen moeite, die geef ik 'm regelmatig. Maar liefde is een ander verhaal, dat gaat me niet lukken. Daarom ben ik op het idee gekomen om een Smurfin voor 'm te regelen.

Schuttingtaal in de London Underground

Deze foto heb ik in 1991 in de London Underground gemaakt.
Het heeft zeventien jaar geduurd voordat ik er (dankzij internet) eindelijk achter kwam dat de afkorting staat voor London Underground Limited.

Glasbakken voor reuzen

Nederlanders zijn naar verluidt de langste mensen ter wereld. Maar dat het inmiddels al zo erg was wist ik niet.

Deze staan sinds kort bij een plaatselijke supermarkt. De grijze sokkels zijn zo'n twee meter hoog. Ik neem aan dat er nog laddertjes bij worden gezet, en bovenop hekjes. Zodat 'normale' mensen, zoals ik, ze ook kunnen gebruiken.

De smurfengekte - maak er het beste van

Albert Heijn heeft de consument in zijn macht gekregen door het inzetten van een leger van 29 miljoen smurfen. Een ware smurfengekte heeft zich van de klanten van de grootgrutter meester gemaakt. Kinderen terroriseren hun ouders en sporen hen aan om nog meer bij AH te consumeren, opdat ze hun verzameling zo groot mogelijk kunnen maken. Meer, meer, meer is het devies en AH spint er garen bij.

Als kritische consument, die uit alle macht zijn eigen keuzen wil blijven maken en zich hierdoor dus niet van de wijs wil laten brengen, zie ik dit alles meewarig aan. Want waar gaat het nou eigenlijk om? Kleine, blauwe plastic poppetjes, in vijftien verschillende verschijningsvormen. Je krijgt een smurf voor elke vijftien euro die je bij Albert Heijn besteedt (in één keer, dus studenten zijn in de praktijk uitgesloten van deelname). Big deal. Het schijnt dat je er zelfs een speciale verzameldoos voor kunt aanschaffen. Kon aanschaffen, moet ik zeggen, want ik hoorde onlangs dat die al uitverkocht waren.

Enfin, 'iedereen' doet enthousiast mee en er is intussen al een levendige ruilhandel ontstaan in die stukjes plastic. Bij mij op 't werk ook, daar trof ik op het bureau van een collega een hele menigte smurfen aan, gereed om geruild te worden. Daarvan heb ik er eentje gebietst, mijn favoriete smurf:

Ik heb 'm op de trafo van m'n bureaulamp geplakt en onder het harde werken kijk ik zo nu en dan even naar die smurf, in plaats van uit het raam. Op die momenten voel ik me geestelijk nauw verbonden met mijn stukje plastic.