Het nadeel van de Gamma Voordeelpas

Enkele jaren geleden introduceerde Gamma de voordeelpas. Dat ging gepaard met de steeds maar weer herhaalde vraag van kassamedewerkers: "hebt u al een voordeelpas?". Nee, maar doe me maar zo'n ding.
Dat was iets te eenvoudig gedacht van mij. Het bleek dat ik mijn hele hebben en houden dan wel niet op straat moest gooien, maar toch wel op het stoepje van Gamma moest leggen, door middel van een aanvraagformulier. NAW, e-mailadres, geboortedatum, de hele rataplan.

Nu ben ik nogal zuinig op m'n persoonsgegevens. Die zijn van mij en ik verschaf ze alleen maar als het echt niet anders kan - of als het duidelijk in mijn voordeel is om dat te doen. Ik ken de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp). Dus toen me bij de klantenservice het aanvraagformulier onder de neus werd geduwd begon ik eerst de voorwaarden te lezen. De servicemedewerker verbaasde zich hierover, want er stond toch niets bijzonders in, vond hij. Op dat punt was ik 't niet met 'm eens. Het bleek namelijk dat ik hoe dan ook, te allen tijde, mijn hele hebben en houden op het stoepje van Gamma moest leggen. Als ik niet wilde dat Gamma die gegevens registreerde, dan kon ik dat alleen achteraf schriftelijk aangeven.

Ik stelde voor om beide partijen werk te besparen door het invullen van het formulier maar achterwege te laten. Zo hoefde Gamma mijn gegevens niet te registreren en ik hoefde er geen brief achteraan te sturen. Minder rompslomp, iedereen blij.
Dat was natuurlijk weer te eenvoudig gedacht. Ik moest en zou dat formulier compleet en naar waarheid invullen, anders zat er voor mij geen Gammapas in. Ruggespraak met het hoofdkantoor (formulebewaker Intergamma) veranderde er niets aan. Voor mij dus geen Gammapas, maar wel een deukje in m'n vertrouwen. Immers: waarom wil Gamma met alle geweld m'n persoonsgegevens hebben als ik er meteen bij vertel dat ze de registratie wat mij betreft mogen - nee: moeten, want dat schrijft de wet voor - schrappen? Het voelt gewoon niet lekker.

Een paar weken later was ik weer bij Gamma en de kassamedewerkster-du-jour vroeg weer of ik al een Gamma voordeelpas had. "Nee", zei ik, ietwat vermoeid, "ik heb geen Gammapas". "Wilt u een pas mee hebben?". "Nou vooruit, doet u maar". Ze gaf me pardoes een Gammapas. Ze gaf me er ook een registratieformulier bij, maar dat heb ik nooit ingevuld.

En zo kwam het dat ik enige jaren genoot van een anonieme en - naar nu blijkt - hoogst illegale Gammapas. Ik vertoonde bij elke aankoop braaf m'n pas en kreeg bonnetjes die enkele procenten korting in het vooruitzicht stelden op zaken die ik niet nodig had, of een euro korting als ik binnen korte tijd een grote besteding zou doen. Het was allemaal reuze lollig en interessant, maar niet zo nuttig. Althans niet voor iemand die z'n eigen consumptieve plan trekt. Ik twijfel er niet aan dat het nut voor Gamma heel groot is.

Ik merk hier even op dat op dat moment iedereen blij was: Gamma had mij een pas verschaft waarmee m'n hele koopgedrag getraceerd kon worden en mij de illusie was verschaft dat ik groot voordeel genoot - en ik had m'n persoonsgegevens niet verstrekt. We hadden beide ons doel bereikt. Er heerste vrede op aard', zogezegd. Maar niet voor lang.

Bij m'n laatste bezoek aan de plaatselijke Gammavestiging bleek dat m'n pas, waarschijnlijk door het vele gebruik, bijna in tweeën gespleten was. Zie de foto. De - toen nog vriendelijke - kassamedewerkster merkte het op en zei "zal ik 'm omruilen voor een nieuwe?". Ik voelde nattigheid, maar stemde toe. En ja hoor, daar kwam weer een registratieformulier. Of ik maar weer het hemd van m'n lijf op het stoepje van Gamma wilde leggen.
Ik zei dat ik een anonieme pas had. Nog voordat ik had kunnen uitleggen dat dat - als je de voorwaarden mag geloven - gewoon kan, snauwde de kassamedewerkster me toe dat dat onmogelijk is.

Hoewel ik er een enorme hekel aan heb als ik zeer stellig en ongefundeerd voor leugenaar wordt uitgemaakt, werd ik niet boos. Ik zei alleen maar "toch is het zo - en dat wil ik graag zo houden".
"Dat kan niet!", riep de kassamedewerkster in het bijzijn van een rijtje klanten dat achter mij stond te wachten, "hoe bent u aan die pas gekomen!?". Ik was verbaasd over de toon en ben nog steeds verbaasd dat ik niet alsnog boos werd.
Nog voordat ik iets kon zeggen zei de kassamedewerkster dat ze de pas moest innemen, want ik mocht geen anonieme pas hebben. Ik had afgerekend, stond al bijna buiten en zei "ik geloof dat ik 'm maar houd, als aandenken aan de tijd dat ik hier nog klant was. Goedemiddag!". Ik hoorde haar nog dreigend zeggen "dan ga ik nu…", maar ik heb niet meer naar d'r geluisterd en ben de winkel uitgelopen.

Wat nu van dit alles te denken?

Bovenal is m'n vertrouwen in (Inter)Gamma, dat al niet zo bijster groot was, tot onder het nulpunt gedaald. Gamma wil hoe dan ook, koste wat kost en met alle geweld de persoonsgegevens van elke Gammapashouder hebben. Omdat de Wbp voorschrijft dat elke geregistreerde kan verzoeken om z'n persoonsgegevens uit de registratie te verwijderen wordt die mogelijkheid achteraf geboden, maar er moet hoe dan ook eerst geregistreerd worden. Binnen is binnen, lijkt het devies van Intergamma.
Vervolgens blijkt er ten minste één Gammamedewerker te zijn die er heilig van overtuigd is dat een Gammapas zonder registratie onmogelijk kan bestaan en dat een desondanks anonieme pas (die helemaal niet kan bestaan) met ferme taal en dito handelingen bestreden moet worden. Daarvan breekt niet alleen mijn klomp, hij spat in duizend stukjes uiteen.

Wat is een verzoek aan Gamma op grond van artikel 36 Wbp dan nog waard? Ben ik even blij dat ik niet door Gamma's hoepel ben gesprongen.

Kaas - een hele berg (spatiemisbruik, deel 14)

Op de markt in Haarlem kwam ik in een kaaskraampje het bordje op de foto tegen. "Da's om de drommel niet duur", dacht ik, "slechts € 1,95 voor een berg kaas".

Maar nadere beschouwing leerde dat je voor dat geld maar een minuscuul bergje kreeg, van een miezerige honderd gram. Grootse woorden, daar in Haarlem, maar leveren, ho maar.

Van alle tijden: tijdgebonden straatnamen

In Amersfoort, bij knooppunt Hoevelaken, waar A1 en A28 elkaar kruisen, ligt het alleraardigste bedrijventerrein De Hoef, dat volgens de website van de gemeente "een mix van representatieve kantoren en bedrijven" is. Dat kan wel zo zijn, maar het meest opmerkelijke noemt de gemeente niet: de straatnamen.

Zo zijn er de Computerweg, het Digitaalpad, de Hardwareweg en de Softwareweg. En niet te vergeten de Outputweg en het Inputplein. "Leuk", denk je dan, "moderne straatnamen, Amersfoort gaat met z'n tijd mee". Er is ook nog de Databankweg met als zijstraat, hoe origineel, de Recordweg (een woord dat deels op Engelse, deels op Nederlandse wijze wordt uitgesproken). Het wordt wel een beetje pijnlijk als je ziet dat er straten zijn met namen die eigenlijk drie verschillende woorden voor hetzelfde zijn: Beeldschermweg, Displayweg en Monitorweg. Maar goed, er is duidelijk voor een thema gekozen.

Je beseft echter ineens dat de ambtenaren die deze straatnamen hebben bedacht geen toekomstvisie hadden als je de Basicweg, Cobolweg en - hou je vast - de Disketteweg tegenkomt. Als er nu, op dit moment, een soortgelijk bedrijventerrein zou worden uitgerold zou er geen planoloog zijn die op het onzalige idee zou komen om er een HTML5-weg, C++-weg of micro-SD-kaartweg aan te leggen. Maar kennelijk was dat aan het eind van de vorige eeuw nog anders.

Gelukkig maar dat dit een bedrijventerrein is en dat er dus niemand hoeft te wonen. De naam van de Stoombootkade in Bolsward bleek ook niet tijdloos, maar elk kind weet in elk geval nog altijd wat een stoomboot is. Dat kun je van een diskette niet zeggen.

Niet flexibel

Je gelooft het niet, maar er bestaat een damesmodeketen die zich daadwerkelijk SUPERSTAR noemt. Ook in Nederland.

Ik stel me zo voor dat er in die winkel helemaal niets mogelijk is. Medewerkers zijn niet coöperatief, denken niet met de klant mee en als je een minuut na sluitingstijd nog iets wilt afrekenen kun je het wel vergeten, want tsja, ze zijn nu eenmaal superstar.

Update: variatie op een thema.

Niets te compenseren?

Ik had al es eerder geblogd over de SUV als kleinepiemeltjescompensator, als auto voor mensen die alles hebben, behalve zelfvertrouwen. Ik steek het niet onder stoelen of banken: SUVs zijn wat mij betreft onzinauto's. Sommigen beweren dat een Range Rover geen SUV is, maar een heuse terreinwagen. Nou vooruit, in 0,1% van de gevallen hebben ze gelijk, want 99,9% van alle Range Rovers wordt nooit in het terrein gebruikt - en is dus een onzinauto.

De overtreffende onzin-RangeRover is de 'Sport'-versie. Het woord 'sport' in combinatie met auto's is al onzin (tenzij het gaat om auto's met trappers erin), maar is helemaal potsierlijk als het om SUVs gaat. Desondanks is er een 'sport'-versie van de Range Rover, die nog verkocht wordt ook. Waarschijnlijk uitsluitend aan proleten die de betekenis van het woord 'sport' helemaal niet kennen en nog meer hebben te compenseren dan de gemiddelde SUVvert.

Het meest opmerkelijke aan de auto op de foto, die ik op een parkeerplaats in het Engelse Durham tegenkwam, is het kenteken. Nadat ik van het lachen was bijgekomen vroeg ik me af: zou de - ongetwijfeld mannelijke - eigenaar van dit idiote vehikel met dit al even idiote kenteken nu werkelijk niet de ironie ervan inzien?

Moos' Magische Machine, Deel 1: Moos-proof?

Dit is Moos, onze huiscrimineel.

Moos is dol op broccoli, spruitjes, champignons, worteltjes, bananenschillen, paprika en zo nu en dan een Spaanse peper. Moos weet niet dat hij carnivoor is, maar hij weet wel wat hij wil: eten. Moos reageert soms op zijn naam, maar altijd op het woord 'eten'. Of op 'hapje', of 'honger'. Moos doet alles - maar dan ook alles - voor eten. Hij doet helemaal een moord voor z'n dieetbrokjes, die hij altijd achter elkaar opschrokt, alsof z'n leven ervan afhangt. Wat in zekere mate natuurlijk ook zo is.
Als Moos niet in toom gehouden wordt, eet-ie alle brokjes die hij kan bemachtigen in één keer op. Dus Moos wordt drie keer per dag, op vaste tijden gevoerd. In zorgvuldig afgemeten doseringen. Het is voor z'n eigen bestwil.

Verder is Moos wel een leuke kat. Hij heeft echter, zoals de meeste katten, niet bijster veel normbesef. Je kunt Moos niet leren dat iets niet mag. Hij interpreteert een vermaning als 'mag niet als m'n mensen er zijn, maar mag anders natuurlijk wel'.

Als Moos' mensen een paar dagen weg zijn komen de buren 'm dagelijks eten geven. Helaas gaan z'n mensen binnenkort een paar dagen weg, terwijl de buren ook weg zijn. Er is verder niemand die 'm kan komen voeren. Wat nu?

Daar hebben z'n mensen 't volgende op gevonden: de Cat Mate C3000.

Tadaa!

Op het eerste gezicht een geweldig apparaat. Geheel programmeerbaar, met drie nauwkeurig afgemeten maaltijden per dag, op de tijden die Moos gewend is. Bijna alle onderdelen kunnen in de vaatwasser en hij heet katbestendig te zijn. Volgens de FAQ van de producent:

Will my pet be able to interfere with the feeder and get to the food before the programmed meal time?

All feeders are designed to be as secure and tamper-proof as possible and will dispense/serve food only when the timer allows. In addition, for overly vigorous cats and small dogs, all feeders can be easily fastened to a wooden board for extra stability.

Dan denk je: dat zit wel goed. Daar kan niets misgaan. Moos zal zich niet kogelrond kunnen eten. Nou, dat had je gedacht.

"Hee, hoe kan dat nou?"

Na de eerste dag waarin Moos' mensen 'm met z'n Cat Mate C3000 alleen hadden gelaten, troffen ze bovenstaande puinhoop aan. Het bleek dat de kat vakkundig de tuit van Moos' Magische Machine had gesloopt, waardoor al het voer pardoes in z'n voerbak was gestroomd. Niks tamper-proof, niks zorgvuldige dosering. Maar wel een puinhoop. En een Moos die zoveel had gegeten dat-ie de rest van de dag niet meer hoefde.

Moos' mensen moesten wel lachen, maar echt blij waren ze niet. Geef je veel geld uit voor een plastic apparaat met wat elektronica, maakt-ie het probleem alleen maar erger!
Misschien zat het 'm in een niet goed bevestigde tuit. Dus alles nog maar es extra stevig in elkaar gezet, de volgende dagen weer geprobeerd en kijk eens aan: Moos zag geen kans om de zaak een tweede keer te slopen. Waar hij wel kans toe zag was de machine stelselmatig meer brokjes te ontfutselen dan het ding eigenlijk zou moeten prijsgeven. Door flink aan de tuit te morrelen, of door z'n pootje erin te steken. Hij hoefde niet veel moeite te doen om een tamelijk constante stroom brokjes op gang te houden. En dat was dus niet de bedoeling.

Dit nodigde uit tot wat knutselwerk. De beta-versie:

Met behulp van een stukje 50mm PVC-buis en twee 45-graden knietjes werd de tuit van Moos' Magische Machine gefixeerd en de binnenkant ervan onbereikbaar gemaakt. Alleen: de brokjes bereikten op hun nauwelijks 70cm lange weg naar de voerbak zo'n enorme snelheid, dat ze aan het eind van de buis alle kanten op spatten. Moos werd er bang van en rende hard de andere kant op. Erg lachwekkend allemaal, maar niet zo effectief.

De oplossing: een gemodificeerde trechter.

Dit simpele stukje plastic remt de brokjes af, waardoor ze niet in Moos' voerbak worden geschoten, maar gewoon rustig vallen.

Die hele stellage op de tafel was natuurlijk alleen maar om te proberen, een proof of concept, zogezegd. De definitieve versie (nu onder de tafel) ziet er zo uit.

Ta-ta-dadaaa!

Eind goed, al goed. Hopelijk. We zullen zien of Moos' mensen zorgeloos een paar dagen weg kunnen.

Zie ook deel 2, want te vroeg gejuicht.

Eerlijk restaurant

Alles moet dezer dagen 'eerlijk' zijn. En dan vooral voedsel. We willen namelijk graag weten wat we eten. Daarom was ik gisteren aangenaam verrast toen ik in een restaurant op de menukaart 'Pharma ham' zag staan. Even afgezien van de spatiefout verdient deze openheid alle lof. Hiermee was namelijk meteen duidelijk dat het om hormoonvlees dan wel vlees vol farmaceutica ging. Dat is wel zo eerlijk. Zo kon ik goed geïnformeerd een ander voorgerecht kiezen.

Alles op dit rek voor slechts 29 euro - maar niet echt

Ik ben natuurlijk altijd in voor een koopje, dus toen ik dit zag greep ik meteen m'n kans.

Ik rammelde met het rek naar de kassa en legde dertig euro neer. Toen pas bleek dat het niet 29 euro voor alles op dit rek was, maar 29 euro per kledingstuk.

Ja hoor eens, dat is misleiding. Dan hoeft het niet meer. Ik draag sowieso geen dameskleding, dus laat maar zitten.

Zelfs in Leiden snappen ze het niet

Dit soort bordjes kom ik betrekkelijk vaak tegen. Soms blog ik erover, maar heel vaak ook niet, omdat het nauwelijks nog opmerkelijk is.

Maar deze keer was het bijzonder opmerkelijk, want de foto maakte ik in de garderobe van het academiegebouw van de rijksuniversiteit te Leiden. Jawel, in het centrum van academisch Leiden, die intellectuele oase in de woestenij die Randstad heet. En wat het nog veel idioter maakte: ik was er voor een promotie van een jurist. Een civilist zelfs, iemand die zich heeft gespecialiseerd in het rechtsgebied waaronder ook aansprakelijkheid valt. Het moet niet gekker worden, zou de bekende geblondeerde Limburger roepen.

Voor wie de vorige afleveringen heeft gemist, even een samenvatting: niemand stelt zichzelf aansprakelijk, dat wordt altijd door anderen gedaan.

Ik vraag me hierbij af: hoe kan zoiets gebeuren? Natuurlijk kun je van een medewerker van het facilitaire bedrijf van de universiteit niet verwachten dat hij beseft dat hij juridische apekool op een bordje schrijft. Maar je mag van het juridisch-wetenschappelijk personeel en zelfs van rechtenstudenten toch wel verwachten dat ze geschokt of teleurgesteld zijn, of huilend van het lachen over de grond rollen. En dat ze het facilitair bedrijf even een beter tekstje aan de hand doen. Want dit, in deze omgeving, is een aanfluiting, laat dat duidelijk zijn.

'Het bestuur kan niet aansprakelijk gesteld worden'

Het is altijd verstandig om geen waardevolle spullen in je jas te laten zitten. Er zijn namelijk onverlaten met kleptomane neigingen die er niet met hun tengels vanaf kunnen blijven. In het licht van de voortwoedende trend om geen eigen verantwoordelijkheid meer te willen dragen, maar die altijd op anderen te willen afwentelen, is bijgaand plakkaat niet onbegrijpelijk. Als ik in het bestuur zat zou ik ook niet willen dat onverstandige jaseigenaren, die 'waardevolle spullen' in hun jas hebben laten zitten en daarmee voor de kleptomane onverlaten de kat op het spek hebben gebonden, hun eigen verantwoordelijkheid op het bestuur gaan afwentelen. Als je die aansprakelijkheid aanvaardt is het eind zoek. En wil er niemand meer in het bestuur.

Maar waarom dan weer zo'n knullig tekstje? Hoezo kan het bestuur niet aansprakelijk gesteld worden? Natuurlijk kan dat! Dat voorkom je niet met dit tekstje. Het ware duidelijker en zinvoller geweest als er had gestaan: 'deze garderobe wordt niet bewaakt - u maakt er op eigen risico gebruik van. Het bestuur aanvaardt geen aansprakelijkheid voor vermissing van jassen of waardevolle inhoud'. Of woorden van die strekking.

Het schoolplein is overal - deel 2

Ik schreef al eens eerder over het schoolplein, dat overal is. Toen al merkte ik op dat mensen wel ouder worden, maar dat dat nog niet wil zeggen dat ze ook volwassener worden. Het ultieme bewijs daarvoor vond ik met Kerstmis dit jaar in een bejaardentehuis. De pestende kinderen van het schoolplein zijn er zeventig tot negentig jaar later nog steeds mee bezig.

Groen!

Een auto in deze kleur seventies-tastic groen is dezer dagen nogal zeldzaam. De kans dat een meisje in een jurkje van bijna dezelfde kleur naar de auto staat te kijken is nog vele malen kleiner.
Geschoten op 10 juli 2011 in Lauwersoog, bij een stop tijdens de jaarlijkse klassiekerrit Marum-Lauwersoog. Het meisje was Duits en ze poseerde maar wat graag even naast de auto.

Reclame - het liegen voorbij

Zoals ik al jaren geleden schreef: je kunt de waarheid verbuigen, je kunt liegen, maar het ergste is wel reclame maken.

Zo kwam ik vandaag deze leugenachtige tekst tegen op een Monatoetje, met de suggestie dat pudding zo goed is voor je relatie. Geen onderbouwing, geen verdere uitleg, alleen maar suggestie. Die nergens op slaat.
Zo hebben mijn lief en ik de gewoonte om zo'n Monatoetje op een bordje te pleuren en er beiden van een kant aan te beginnen. Mijn lief houdt niet van de saus, dus ze begint van onderen te graven, waardoor de pudding subiet haar kant op valt. Gelukkig kan onze relatie wel wat hebben, maar de pogingen om 'r dat af te leren hebben heel wat ferme woorden gekost. Uiteindelijk heb ik ervoor gekozen om dan zelf maar snel de saus er vanaf te lepelen voordat haar pudding-ondermijnende activiteiten effect kunnen hebben.
Verder eet ik naar de mening van mijn lief mijn deel van de pudding veel te snel op, waardoor zij onvoldoende aan haar trekken komt, qua pudding. Ook dat overleeft onze relatie wel, maar echt goed is zo'n pudding dus niet - ook en misschien wel vooral niet voor je relatie.

De reclamemakers in kwestie beseffen zelf kennelijk ook wel dat ze grote, opportunistische jokkebrokken zijn, getuige de pay-off: 'elke reden is een goede reden om te genieten van pudding, toch?'.
Ze snappen het zelf dus ook wel. Het maakt niet uit welke leugens ze verkopen, als het product maar verkoopt. Wat dat betreft lijkt reclame angstaanjagend veel op politiek. Maar daarover een volgende keer.

Zou ze blond zijn?

Blondie...

Je wilt natuurlijk niet generaliseren en al helemaal niet suggereren dat hier een hersenloos wezen aan het werk is geweest, maar toch.

Iedereen ziet meteen: een eventuele dief hoeft die paal maar uit te graven en hij fietst zo weg!

Verwarrende mayonaise

Je zou toch denken dat een grote producent van mayonaise, voordat-ie honderdduizenden etiketten voor evenzovele flessen mayonaise drukt, nog even checkt of desnoods laat checken of de tekst op het etiket wel helemaal klopt. Niet dus.

Via Utrecht naar Parijs

Twee meiden willen vanuit het mooie Groningen naar het nog ietsje mooiere Parijs. Goedkoopste optie: liften. En om de kans om opgepikt te worden wat groter te maken, hebben ze trouwjurkachtige gewaden aangetrokken. Slim. Het zal niet lang geduurd hebben voordat een geamuseerde automobilist(e) ze meenam.

Mensenhandel bij Albert Heijn

Ongelooflijk wat je tegenwoordig allemaal bij Albert Heijn kunt kopen!

Boerenvolk?

Week broodje (spatiegebruik blijft moeilijk, deel 13)

Echt lekker klinkt het eerlijk gezegd niet.

Ik hou niet zo van weke broodjes. En moet het niet wilde paté zijn? Of zou hier wildpaté worden bedoeld?

Misschien ga ik die crandberry saus nog wel eens uitproberen, omdat ik eigenlijk best benieuwd ben of die niet gewoon naar cranberrysaus smaakt.

(Gezien op verschillende borden bij broodjeszaak 'het Opstapje' in de Oude Boteringestraat te Groningen)

Vertal werk

Spatie- en spelfout in één woord.

Vertal werk? Bell?

En dat van iemand die zich godbetert aanbiedt als vertaler...

Niet voor de ramen zitten a.u.b.

Bordjes in de etalage van galerie Muskee te Groningen.

'Ach', denk je misschien, 'wat is daar nou zo bijzonder aan?' Maar Galerie Muskee heeft een lange rij ramen in de gevel en zit vlakbij de Nieuwstad, de rosse buurt...

Multifunctionele cabrio

Ik houd van (oude) cabriolets. Dat zijn open auto's, die bij voorkeur open - dus zonder dak - gebruikt dienen te worden, want met het dak dicht is er niks aan. Toch heeft een dichte cabrio voor sommigen ook een zekere aantrekkingskracht.

Lekker zacht, zo'n cabriodakje.

Verhouddoos bij Blokker

Blokker doet in van alles. Soms verkopen ze zelfs dingen waarvan je geen idee had dat ze bestonden, zoals verhouddozen.

Handig hè, dat kopiëren en plakken.

Kiezen tussen broodjes en kind bij de Hema

Daar sta je dan, bij het nieuwe buffet op de bovenste verdieping van de Hema, in de Herestraat te Groningen. Het is lunchtijd en er moet een keus gemaakt worden.

Was me dat schrikken! Uiteindelijk heb ik toch maar voor een broodje gekozen. Tot m'n onuitsprekelijke opluchting heb ik verder ook niemand met een kind op z'n bordje gezien.

Bij de pakken neerzitten

Nieuwe trend: etalagepoppen met missende onderdelen.

Nou zou ik me nog kunnen voorstellen dat je lichaamsdelen weglaat omdat ze kunnen afleiden van de kleding die je wilt verkopen. Maar waarom geef je zo'n pop dan wel een zeer specifieke houding mee?
Deze dame zit er echt moedeloos bij. Hoewel ze toch echt op de afdeling damesbloesjes zit, zit ze toch bij de pakken neer. Zo van 'nou, zonder hoofd zie ik het niet meer zitten, hoor'.

En dat moet uitnodigen tot kopen? Ik dacht het niet.

Polariserend kenteken

Auto's zijn al zo'n anoniem vervoermiddel, maar nu werkt de RDW er ook nog aan mee door polariserende kentekens uit te geven!

Dit werkt de individualisering natuurlijk alleen maar in de hand. Wij en jij - twee verschillende dingen, die duidelijk onderscheiden moeten worden.